kindred spirits. 2012-05-13 23:50:05

Powolna śmierć. Zabijanie się od środka. Krąży to krąży w mej głowie od kiedy usłyszałam te słowa. Nie spodziewałam się takich słów. Zaszczepiono mi tą myśl nie świadomie.

friends, acquaintances and other disasters. 2012-03-27 01:09:55

Oglądamy filmy, czytamy książki, obserwujemy świat i ludzi. Podświadomie szukamy właśnie takiego przyjaciela, jakiego przedstawiają, bądź jakiego chcemy widzieć. Mamy nadzieję, że to będzie już przyjaciel na zawsze. Który wesprze Cię wtedy kiedy będzie źle, uratuje, zrozumie i postawi na nogi. Świat promuje to dookoła. Ostatnio analizowałam parę filmów, wszędzie to samo. Przyjaźń, niezawodna. Pomijając już motyw miłości który jest bardziej oczywisty, oklepany i wymagany przez masy. Podobnie jak przyjażń, tylko tu znów zazwyczaj ludzie nie wnikają tak mocno, tylko to osadza się na naszej podświadomości, bez wiedzy świadomości.

u. 2012-02-16 23:49:43

tak mi przykro i tak mi smutno.

change it! 2012-01-12 01:55:21

Pomimo tej samotności, czuję się osaczona. Czuję się idiotycznie. Nie zrozumiałym wyśmieniskiem. Nie wiem dlaczego. Irytuje mnie wszystko. 

why? 2011-12-20 02:39:35

Dym z papierosa ulatnia się w całym mieszkaniu. Zimno.

where is my mind? 2011-09-14 00:20:56

"Nicość w środku, nicość na zewnątrz, wszystko wokół się kręci, a mój świay stoi na jednej wielkiej wyspie samotności, wszystko [...]"

blehbleg 2011-07-17 02:56:16

Codziennie obiecuje sobie, że od jutra będę żyć prawidłowo. Będę tworzyć, normalnie funkcjonować, żyć. Jednak plan się nie sprawdza. Spanie całymi dniami, picie w samotności całą noc i rozmyślanie o wszechświecie.
Płaczę gdy nikt nie widzi. Bo nie wiem co tutaj do kurwy nędzy robię.
Ciągle chodzi mi pytanie po głowie "Po co za wszelką cenę chcesz osiągnąć coś wielkiego?". Nie rozumiem. Każdy chce coś w życiu osiągnąć, każdy ma jakieś marzenia. Czy to może myśl "Jesteś beznadziejny, pierdol system idz spac bo tylko do tego się nadajesz". Do ćpania przez sen.
Głowa mnie boli. To się śmieję, to płaczę. Za dużo, za dużo..
Nienawidze ludzi ! Nienawidze świata! Nienawidze życia !

insomnia. 2011-06-07 03:28:59

Nie mam siły. Od tygodnia praktycznie nie śpię.. szkoła. Nie mogę nadążyć za czasem. Łzy, panika, strach i ból.
Zagrożono mi wywaleniem z plastyka przez nie zaliczoną matemtyke, dzisiaj a raczej wczoraj udało mi się wypisać ostatnią potrzebną kartę z tego okrutnego dla mnie w tyn momencie przedmiotu. Nie śpiąc po nocach, ucząc się funkcji i robiąc projekty na projektowanie. Teraz ostatnie 2 dni na które zostało mi jeszcze sporo do zrobienia, no bo po co robić wsyzstko na bieżaco, jak można na ostatni moment... Już nawet nie myślę.
Porzuciłam bezsenność, bo bezsenność mnie dopadła.
Kawa, piwo, kawa, piwo, papieros, kawa, piwo, kawa, papieros..
Ok. Powiedzmy, że wszystko się poukłada ze szkołą, ale co dalej? Nadal brak odpowiedzi. Brak nowych maili. Brak nowych wiadomości i zgubiony telefon. Nie chcę się poddawać, ale już minął ponad miesiąc oczekiwania, a nadal nic. A tak bardzo mi zależało. Dwa tygodnie. Daję jeszcze dwa tygodnie, pomimo tego że i tak już kiepsko się trzymam, ale za dwa tygodnie poddam się ostatecznie. I wtedy się położę i już nie wstanę, wrócę do stanu snu. Dodatkowo zbliża się depresja wakacyjna, czyli sen letni.
Nie mam planu, na nic. Nie mam siły ani fizycznej, ani psychicznej. Myśli kłębią mi się w głowie, mieszają i usychają.

Wracam do Myjaka i Daliego.

wtf? 2011-05-15 03:06:51

Nie rozumiem ludzi, którzy jak mają problem z drugim człowiekiem nie mogą mu o tym powiedzieć, tylko obrabiają mu dupe z innymi ludzmi.
Ludzie są naprawdę zajebiści. Jeszcze mnie kurwa o coś porposicie, to ja się pięknie dupą wyjebię jak wy!
dobranoc słodziaki.

where? 2011-04-16 19:55:12

Gdzieś w przestworzach minionego świata umieram.
Czuję jak moje kości wewnątrz się rozkładają, czuję jak nałóg mnie wykańcza.
Nie wiem co się dzieję, nic nie widzę, tylko rozpierdol. Gdzie? Gdzie kurwa są ludzie nienormalni? Czy już wszystkich zamkneli?
Boję się otaczającego świata, boję się twojego wzroku, którego nie mogę rozszyfrować. Boję się tej samotnej ścieżki życia, tego braku wszystkich uczuć, chodz sama chciałam się ich pozbyć. Kocham. Ale się okłamuję, jak i resztę świata. Nie chcę go zranic, niech bedzie szczesliwy.
Boję się samej siebie, bo nie wiem co robię. Nie potrafię już sie kontrolować. Wszystko idzie bezemnie.

- Wyglądasz na obłąkaną.
- Dlaczego?
- Poprostu.
- To źle?
- To przykre... 

no day, but today. 2011-02-21 00:21:26

Chciałam ponownie powiedzieć, że nie wierzę już w społeczeństwo i istotę człowieka, po dzisiejszych wydarzeniach, że ludzie to zakłamani oszuści, bez grama prawdy w sobie, bezuczuciowi i bezinteresowni, łgarze o wyidealizowanych teoriach i braku inteligencji. Jednak wiara powróciła z pewnym wydarzeniem, wiem że gdzieś są ludzie z którymi można stworzyć prawdziwą więź, nie przerwaną niczym nić życia w mitologii greckiej, bo taka więź istnieje. Wiem, że to miejsce nie jest dla mnie, że od urodzenia otaczam się nie odpowiednimi ludźmi (poza wyjątkami), wiem że gdzieś jest moje miejsce na ziemi wśród ludzi szczerych i prawdziwych.



Żyję dniem dzisiejszym, nie wczorajszym.
Bo liczy się tylko dzisiaj.

waltz. 2011-02-19 01:57:59

Walc. Mnóstwo złota na ścianach. Panie w neonowych sukniach, panowie we frakach. Szampan. Światła. Wszystko idealne. Rodem z Kopciuszka.
Niewinne spojrzenia, niewinne panie. Na sali słychać kompozycje Czajkowskiego z baletu "Dziadka do Orzechów". Wielkie drzwi od sali się otwierają, piękność o brązowych włosach stanęła w wejsciu. Powoli schodząc po złotych schodach, z drugiej strony sali zbliżał się do niej młody królewicz. Bez słowa przeszła obok niego, gdy ten stanął naprzeciwko niej. Kierowała się do przyjaciółki stojącej gdzieś w rogu sali, rudej o jasnej cerze która chciała zatopić swe smutki w szampanie. Krótka rozmowa, parę zalotnych spojrzeń, przejście całej sali i dwóch młodzieńców znalezionych do walca, który trwał w nieskończoność.


alter ego?

longing. 2011-02-17 02:28:40

Zaczął się nowy rok. Dni mijają, problemy rosną... Czekałam na dobry moment, na pewną myśl, idee. Stało się więc. Kolejny rozdział w moim życiu. Bardziej doroślejszy, ambitny i bez stereotypów. Koniec wszystkiego czego się nauczyłam, czego mnie rodzice nauczyli, koniec starej wizji świata i samego siebie. Wszystko musi być świeże. Owszem doświadczenie zostaje i błędy nie mogą być powtarzane, jednak myśl przewodnia tego działu:
"Jesteś swoim największym wrogiem, ufaj innym lecz sobie nigdy" - A.R.
Plus wiara w siebie i małe kroczki do przodu, bo od razu nic się nie dzieje.
Tak, za niedługo wejdzie to w moje życie. Narazie muszę jeszcze trochę pojęczeć i poukładać niektóre sprawy.


Staram się odprężyć i spokojnie patrzeć na świat. Trochę mi to nie idzie, dlatego nikotyna wciąż wzrasta w moim organizmie. Tęsknie za szczerą rozmową z kimś kto by mnie zrozumiał, z kimś kto nie pierdoli tylko o tym jakie to jego życie jest cudowne, z kimś kto potrafi wysłuchać i pomóc. Lecz nie ma już tej osoby. Udaje, że mnie nie zna. Nie zdaje sobie sprawy jak bardzo jej mi brakuje i jak bardzo boli mnie to że nie możemy sobie pomóc wzajemnie. Jak bardzo chciałabym się wypłakać na jej ramieniu. Uciec jak zwykle gdy wszystko mnie ostatecznie prowadzi do jednej myśli. Ta pustka w sercu, ta niewiedza. Udaję, że wszystko jest dobrze, bo i tak nikt by się niczym nie przejął.
Jest brak ludzi na świecie, którzy dają i biorą.


Kolejna podróż do przeszłości? Kolejne odkopywanie ran?

snow dance. 2010-12-08 01:44:38

Czas leci nie ubłagalnie, zatroskany sam o siebie. Nie dba o nic. Kocha swoje przemijanie.
Lecz ludziom się to nie podoba, starzeją się. Umierają w samotności. Po wiecznie nie spełnionej miłości.
Można cierpieć tak w nieskończoność. Niektórzy nie mogą być z kimś w ten sposób. Dlaczego? Bo nie mogą się spełniać w tym co robią. Inną drogą bez tej osoby też nie mogą. Więc co wtedy? Koniec?


Lisie futro, rude włosy rzucone na wiatr, a w nich ulubiona czarna koronkowa opaska w poziomie. Dużo śniegu. Na rynku mnóstwo świateł i słychać kolędy z jarmarku. Spóźniona 10 minut, znowu. Wchodzę, skinęłam głową do mężczyzny za barem. Schodzę na dół. Rozglądam się i cię widzę. Siedzisz zaczytany w książce o socjologii. Czarny golf opina się na twoim umięśnionym ciele. Stoję tak przy schodach z uśmiechem wpatruję się w ciebie, nagle ktoś idzie z góry. Podchodzę powoli do twojego stolika, unosisz głowę spod książki, uśmiechasz się i wstajesz, dotykasz ustami moich ust i czekasz aż usiądę. Siedzimy na początku w milczeniu, patrząc sobie w oczy, jakbyśmy czytali sobie w myślach. Do stolika kelner podaje kawę w białym dużym kubku z zielonym symbolem po środku. Łyk kawy i twoje słowa. Siedzimy tak godzinami, rozmawiając i śmiejąc się co chwilę. Można by to ciągnąć wieki..
Niestety obowiązki czekają. Sztuka. Szkoła.

People, people, people. 2010-10-22 15:46:45

Życie byłoby łatwiejsze, gdyby nie było ludzi. Ludzie stwarzają same problemy... To oni powodują, że czujemy się najgorzej na świecie.
Czy nie byłoby cudownie żyć z daleka od innych? Tam gdzie nikt Cię nie dosięgnie?
Samotność niestety też zabija... A szkoda.
Wszystko wokół mnie denerwuje. A w szczególności to miejsce i ludzie którzy tu mieszkają.. Wiedziałam! Po prostu wiedziałam, że tak będzie. Wiedziałam, że po 2 miesiącach wszystko się skończy. I się skończyło. Przez "moją energię" i różnice światopoglądowe.. Znów stwarzanie "cudownej przyjaźni" też jest bardzo na miejscu. Niestety te oszustwa zawsze wyjdą na jaw. Przynajmniej wtedy, kiedy otworzysz oczy.

Znikam gdzieś w przestworzach niewidzialności.
Umarłam dla ludzi.

New? 2010-09-08 19:59:09

Kuchnia. Krzyki.
Trzy współokatorki siedzą przy herbacie. Jest miło. Ciepła herbata, przyjemne mieszkanie, papierosy i rozmowy.
Jedyne czego mi brakuje to ciepła, pomimo tego że wszystkim jest gorąco, ja ciągle marznę. Może brak wewnętrznego ciepła od drugiej osoby zaczął się przejawiać na zewnątrz. Nie wiem.
Od kiedy wróciłam do Wrocławia, zaczęłam dostrzegać to, że życie może być naprawdę dobre jeżeli porzuci się złe towarzystwo, jeżeli zacznie się myśleć pozytywnie.
Widzę kolory. Widzę świat zupełnie inaczej. Tak na nowo. Czuję się naprawdę dobrze. Pomimo tego, że dzisiejszy dzień nie potoczył się po mojej myśli, mogę podsumować te 4 dni jako jedne z najlepszych dni licealnych. Wierzę, że z dnia na dzień będzie coraz lepiej.




PS: Dziś potukła się moja ukochana popielniczka.

! 2010-09-04 17:26:06

Zielony pokój. Zimny zimą, latem przepełniony indiańskim słońcem. Siedzę w starym krześle, jak za dawnych lat.  Dużo się tu zmieniło od kiedy się z niego wyprowadziłam. Jednak najciekawszy jest tu teraz czarny kosz z zabawkami mojego brata. Cały czas słyszę szmery, reklamówki i... dźwięk wylewanej wody. Okna pozamykane, więc wiatr tu nie dochodzi. Ciągle wydaje mi się, że zabawki się poruszają.



Siedzę nad zdjęciami sprzed miesiąca. Po raz kolejny. Nie wiem, dlaczego idzie mi z tym tak ciężko.
Rozmyślam już o następnej sesji, o przyszłości i... ciągle żyję marzeniami, złudzeniami. Nie mogę przestać! Pomimo starań i chęci, nie umiem...



Denerwujące przedmioty. Mechanizmy, które nie działają, jak powinny. Bezradana nie wiem co mam zrobić. Próbuję wzbogadzić swoją wiedzę, by cokolwiek z tym zrobić, jednak i tak nic mi z tym nie wychodzi. Wściekłość, mętlik i załamanie, po wielu godzinach starań.

Normal life? 2010-08-21 00:22:42

Piątkowy wieczór. I spędzony jak wszystkie piątki jeszcze trwających wakacji.

Marzę by się pozbierać, by poukładać swoje życie.
To jak małe dziecko podrasta do etapu, że samodzielnie musi posprzątać swój pokój w każdym najmniejszym calu. Mój etap jest o wiele, wiele wyżej, pomimo tego że jest podobny. Tyle, że ja muszę poukładać sobie życie. I to tak jak pokój, w każdym najmniejszym calu, bo jak nie zostanie chociażby mały element odświerzony z kurzu, przykryje go następna warstwa i następna i będzie coraz gorzej.
Wyleciałam już z gniazda, tyle że teraz będę budować swoje gniazdo. Ze wspólokatorami co prawda, ale od czegoś trzeba zacząć. Poza tym to już będzie wyższy poziom niż rok temu.
Został mi tydzień i pare dni. Za mało czasu, na tak dużo rzeczy. Nie zrobiłam prac na fotografie, ani na projektowanie, ani na grafike. Nie tknęłam szkicownika, nie przeczytałam książek które miałam przeczytać do szkoły i dla siebie. Nie znalazłam jeszcze lokum... No i właśnie znowu ogarnia mnie strach. Tyle do zrobienia, a nic nie zrobiłam, a tyle czasu miałam. Wiem, że to moja wina, ale naprawdę nie umiem się pozbierać.
Wygląda to tak.
Granatowe niebo, oświetlone srebnymi gwiazdami. Siedzę w fotelu, trzymając na kolanach notebooka. Na stole leży pusty szkicownik, Elle, pięć kubków po kawach, jakieś agrawki, maskara, lakier do pazokci i pudełko z chusteczkami. Jestem wypełnina pozytywną energią. Wiem, że jutro wstanę i będzie to normalny dzień. Wstanę rano, wyjdę na śniadanie z ulubioną książką, zrobie prace, to te, to tamte. Wrócę do życia. Tyle, że pojawia się mały problem. Gdy słońce wstaje, nie mam siły komletnie nie mam siły, ani chęci, poprostu czuję nicość.


Ostatnio śni mi się własna śmierać, ale tak jakby była prawdziwa. Ostatnio moje sny są jakby prawdziwe. Czuje wszystko. Wracając do śmierci... Dziś poczułam spokój, taki wewnętrzny. Nie opisany spokój. Taki, którego nigdy nie doznałam. Było to cudowne przeżycie, jednakże przerażające...


To znaczy ja prowadzę życie, normalne życie. Tyle że w snach...

.. 2010-08-20 00:48:23

Śpię. Cały czas śpię. Nie umiem już tego opanować... to silniejsze odemnie. Nie mam nawet siły, żeby wstać z łóżka i zapalić.
Marzę, by zniknąć... By się gdzieś daleko ulotnić.
Tu nikogo nie mam, nie mam żadnego życia. Czasem wyjdę na z kimś na spacer i tyle. Jedyne co mam to wygodne łóżko, telewizor pełny kanałów filmowych i świeże jedzenie pod ręką. Tam nikogo nie mam, jestem skreślona u wszystkich. Nie mam mieszkania, ani żadnych planów. Tylko szkołę, pełną ludzi darzących mnie nienawiścią.


Płaczę... ciągle płaczę. Nie wiem już co mam począć.

? 2010-08-18 02:04:21

Minął ponad tydzień. Miało mnie tu nie być... Szok, strach i przerażenie. I tydzień spędzony pod znakiem zapytania. W ciągłym strachu, że za chwilę dowiem się że wyjeżdżam. Może to nie uniknione? Prześladuje mnie to od tylu lat.  Już prawie tam byłam ponad półtora roku temu... Miałam bilet w ręku... To przerażające, jak 15 minut może zrujnować człowiekowi, całą przyszłość... Nie wiem co mam myśleć, nie wiem co czuję.
Właściwie już nic chyba nie czuję.
Nadal płaczę w ukryciu i trzęsę się bez przyczyny.

Harmonogramy się posypały. Wszystko właściwie legło w gruzach. Naprawdę, kiedyś mnie to wykończy.
Całe życie nurtują mnie pytania. Często te same. Wczoraj, a raczej przedwczoraj rano odkryłam że do niczego się nie nadaję. Moja twórczość jest bez sensu. Nikt jej nie docenia, nikomu się nie podoba. Czuję się w tej kwestii w takim stanie, że jestem gotowa zmienić profil w szkole.

Jakbym zniknęła, właściwie nikt by o mnie nie pamiętał. Nie byłoby osoby, która jakoś specjalnie by za mną tęskniła, bo nikt nie jest do mnie przywiązany. Całe życie próbowałam zbudować, znaleźć osobę naprawdę bliską. Tak jakby jedna osoba, była w dwóch ciałach. Nie udało mi się. Teraz jest czas, kiedy wszyscy już mają swoją połówkę przyjaźni. Jest już zwyczajnie za późno. Zmarnowałam czas.
Byłam wczoraj świadkiem tego jak przyjaciółka, bała się że straci przyjaciółkę. Było to takie cudowne. A raczej ich przyjaźń jest cudowna. Aż miło mi się zrobiło na sercu jak na nie spojrzałam. Naprawdę.


Chciałabym mieć znowu 3 lata i mieć takie beztroskie życie jak dzieci.

Again, people. 2010-08-08 23:24:32

Fuck it! 2010-08-06 00:52:53

Znowu to samo. Już nawet wewnątrz się lepiej poczułam od kiedy poukładałam te harmonogramy nad którymi siedziałam 2dni. Chwila radości. Euforii. I nagle bum. Znowu ty? Jedyne słowo, które przychodzi mi do głowy to "kurwa!". Nie mam siły. Nie odzywasz się, nie odpisujesz, staram się pogodzić z końcem, aż tu nagle bum głupi komentarz do głupiej sprawy pod moim komentarzem na koncie innego użytkownika na facebook'u. Mam dość! Cieszę się, że dobrze się bawisz. Cieszę się, że nie myślisz o mnie i że wiesz że ja się tak bawić nie będę pomimo tego, że bym chciała. I cieszę się, że musisz pokazać swoje wielkie "ja".

Decision. 2010-08-04 00:24:07

Czerwone wino.

Nothing. 2010-08-01 00:05:13

Liczę sny.

I know! 2009-02-06 23:27:03

 Liczę miesiące i dni. Liczę godziny i minuty. Wspominam to co było, co czas już przyniósł i zastanawiam się co przyniesie.

Po prawie tygodniowym zamęczaniem się nad tymi myślami dochodzę do większego wniosku. 'Nie jestem dobrą córką, ani dobrą siostrą. Nie jestem dobrą wnuczką, ani dobrą siostrzenicą. Nie jestem dobrą przyjaciółką, ani dobrą koleżanką. Chcę się uwolnić od tego wszystkiego i ruszyć w samotną podróż nie mając nikogo przy boku, zapomnieć o wszystkim co było i będzie. Stanąć twarzą w twarz z wolnością.'

Niestety to nie aż tak możliwe.

Na chwilę obecną jestem wredną siostrą, nieposłuszną córką i zrzędliwą wnuczką. Jestem przyjaciółką, która wprawdzie nie jest przyjaciółką. Jestem koleżanką która sprawia wrażenie nie miłej. Nie mam się komu wypłakać na ramieniu, z kim śmiać się do łez, nie mam ktoś kto potrafiłby wyczuć mój nastrój na kilometr, kogoś kto nie opowiadał na mnie za moimi plecami, kogoś do kogo miałabym zaufanie... Bo ostatnio straciłam zaufanie dosłownie do wszystkich. Jak to kiedyś ktoś powiedział 'Liczyć można tylko na siebie samego, a tak samo jest z zaufaniem'.

Dlatego postanawiam nie być dziś córką, ani wnuczką, ani siostrą. Nie być przyjaciółką ani koleżanką. Zostało pół roku. Jeden semestr. I koniec. Dwa miesiące prawdziwych wakacji, wolności i niezależności. A od września zaczynam nowe życie. Zapominając o ostatnich pięciu latach, chodź niestety niektóre rany nigdy się nie zagoją.

Nie nowy rozdział, nowe życie. Teraz pozostaje mi tylko zapracować na to nowe życie.Wśród tysięcy słów i dwudziestu zdjęć. Więcej nauki w szkole i w popołudnia po szkole, wieczory na forach, a weekendy pochłonięte zdjęciami. Będę starać się by pojawiły się na nich nowe twarze, będę pracować by były lepsze.

Tak postanowiłam od dziś i od teraz realizuję ten pomysł.

White Light. 2008-12-28 23:07:55

Na wstępnie chciałabym bardzo ale to bardzo podziękować za szablon Frances i za to że ostatnio tak dużo mi pomaga, pomimo tego że nikt jej do tego nie zmusza.


Czas szybko leci.
Święta minęły prawie niezauważone, a rok 2008 dobiega końca. Apokalipsa? Mówi się że nigdy nic nie wiadomo, więc nie mogę powiedzieć że nie. Przesądy, przypowieści, przepowiednie, mity, bajki, legendy... Ten kto w to wierzy niech wierzy i niech jego zdanie zostanie uszanowane przez innych. Niektórzy sami układają własne opowieści i teorie życia. Czy to coś złego? Nie... Niestety są ludzie podli, którzy nie umieją tego zrozumieć...


Ludzie się zmieniają czy my się zmieniamy?
Szukam nieustannie. Szukam odpowiedzi na liczne pytania, którymi większość społeczeństwa nie zawraca sobie codziennie głowy. Szukam sensu życia. Szukam i nie umiem znaleźć. Szukam odpowiedzi na pytania wyjątkowe, ponieważ żaden człowiek nie umie na nie odpowiedzieć. Znalazłam tylko na jedno. Ktoś by spytał, ważne czy mniej ważne? Wszystkie są tak samo ważne, wszystkie są na równi.


Gwiazd znów nie widać z mego okna.
Najbardziej zapamiętana chwila z ostatniego czasu, miała miejsce kilka dni temu. Było już po trzeciej. Wszystko zapadło już w sen, oprócz jednego dziwnego stworzenia takiego jak ja.  Leżałam już pół godzinny od zgaszenia czarnej świecy pod którą czytałam swoją ukochaną książkę. Leżałam bezczynnie. Patrzyłam się w niebo, odlatując gdzieś daleko myślami. Nagle pojawiły się bardzo widocznie trzy srebne gwiazdy. Wyciągnęły mnie z łóżka i podeszłam do okna. Uśmiech na mej twarzy odrazu się pojawił wraz z zachwyceniem. Niebo było bez chmurne, a przede mną świeciło setki gwiazd. Dawno nie widziałam tylu jednej nocy. Po godzinie wpatrywania się w te cuda i rozmowach, chmury zaczęły je przysłaniać aż w końcu zakryły wszystkie. Od tamtej pory nie widziałam już ani jednej.

I see you in new light. 2008-12-14 02:34:45

Obudziłam się gwałtownie, od razu otwierając szeroko oczy. Serce waliło mi jak oszalałe. Miejsce oślepiającego słońca ze snu zajęło znajome, dobrze przytłumione światło kolejnego pochmurnego poranka.
Tyle czasu minęło od ostatniego wpisu do mej szkatułki. Tyle łez wylałam, tyle stron książek przeczytałam, tyle uśmiechu na twarzy mej było, tyle chwil, tyle specjalnych okoliczności... Nie opiszę tego w dwóch zdaniach. Ba, nie opiszę tego w dwóch stronach. Postaram się wyłowić najważniejsze momenty.
20 listopada, nieszczęsnego dwudziestego dnia jedenastego miesiąca musiałam skończyć 15 lat. Z czym mi wcale miło nie było. Czas tak szybko leci, a ja jestem starsza z dnia na dzień. Czas tak szybko leci, a życie me nie ma niczego charakterystycznego. Czas leci i leci. Nic specjalnego się nie działo. W kopalni wiedzy z dnia na dzień jestem coraz bardziej wykończona. Tylko czekam na magiczny dzień. Mikołajki z dnia 6 grudnia były nawet zapamiętane. Z wielką niespodzianką, mnóstwem prezentów, nogami pod kocem, rękami trzymającymi nowy kubek z gorącą czekoladą i oczami wpatrzonymi w ekran telewizora oglądając 'Marie Antonine' Coppoli. Co było dla mnie największym prezentem? To, że pomimo niespodziewanego wyjazdu mojej mamy udało jej się wrócić wcześniej i udało mi się pojawić na przedpremierowym pokaz filmu, którego byłam bardzo ciekawa.
Codziennie budzę się zastanawiając się ciągle kim jestem. Każdego dnia jestem inna w swej inności. Raz bawię się w niewidzialnego obserwatora wielkiego świata, którego marzeniem jest być widzialnym. Raz uśmiecham się gdy widzę swych przyjaciół. Raz zamartwiam się problemami innych, a raz swoimi. Raz patrzę na zakochanych z milionem pytań. A raz nie mogę z cierpieć ich widoku. Raz śpię cały dzień, a raz czytam nieustannie książki. Raz widzę wszystko, czego nikt inny nie widzi. Raz słyszę melodię nieznaną moim uszą, pomimo tego że serce jest zauroczone daną muzyką jakby znało ją od zawsze...

You can`t go one like this. 2008-11-08 01:29:26

moon and stars. 2008-11-06 00:30:37

Window to the Futures. 2008-10-31 22:04:42

"Patrząc na świat oczami dziecka chcę zobaczyć, że ten świat jednak ma kolory..."
I zaczął się nowy rozdział, wybijająca godzina dwudziesta pierwsza o tym powiedziała.
Skończyło się coś co nie dawało mi żyć. Czyli wieczne nic. Nic nie osiągnęłam, za to wiele rzeczy straciłam. Są momenty które pamiętam i w których jestem z siebie dumna. Mało ich jest, owszem... Za to więcej jest błędów z których nie jestem z siebie zadowolona.
Koniec wyjawiania innym swych nieszczęsnych problemów. Od dziś będą miały inne swoje miejsce. Koniec ciągłego użalania sie nad sobą publicznie. Koniec opowiadania innym o złej energii która ciągle mnie otaczała. KONIEC złej energii, która ginie wraz ze starym pamiętnikiem w cieniu ognia. KONIEC wiecznego pecha, które mnie prześladuje. Wiem doskonale, że go nie uniknę ale od dziś będę go przynajmniej starała się lekceważyć. Koniec ciągłego obijania się, przyszedł czas ciężkiej pracy która kiedyś będzie honorowo wynagrodzona.
Koniec bycia niewidzialnym. To trudne, jak inne rzeczy, chodź naprawdę nie wiem jak tego dokonam... Do tego ciągle dążę lecz nie umiem znaleźć odpowiedniej odpowiedzi na to pytanie.
Koniec bycia 'pseudo' śmiesznym, zbyt mnie to denerwowało. Od teraz będę starała się być lepszym człowiekiem, niemyślącym tylko o swoim problemach. Od tej chwili szukam szczęścia i swojego miejsca na ziemi. Może to trwać miesiącami, latami, ale wiem że kiedyś je znajdę. Teraz chcę by wszystko się zmieniło. Na lepsze. Dla mnie i dla innych.
"Mowa jest srebrem, a milczenie złotem..."
Uśmiecham się delikatnie wpatrując w granatowe niebo. Firanka odrzucona gdzieś w bok i tylko ciemność ja i sześć płonących świec które ocieplają mi twarz. Magiczna szóstka. Nagle słyszę dzwonek do drzwi. Słucham... Głos jedynej w swoim rodzaju na świecie kobiety, która ma wielkie znaczenie w moim życiu. Głos mojej babci. Zupełnie nie spodziewanie podbiegłam do drzwi. Tak to ona. Ogarnęła mnie wielka radość.[...] Sześć magicznych świec. Szatańskiej szóstki? Nie. Szóstki szczęścia. Dwa dobre znaki na dobry początek.
"By odwaga prowadziła mnie jak najdalej mej bujnej wyobraźni"
Ktoś mądry by się spytał: Nie rezygnujesz z wyobraźni? Nie. Nie mogę. Myślałam o tym dużo, ale nie mogę bo ona jest zbyt wspaniała by z niej zrezygnować i ją najbardziej w sobie lubię. Szkoda mi ludzi, którzy jej nie mają, w których ona umarła bądź nie umie się włączyć...
"Kiedyś szukałam spadających gwiazd, dziś mam je pod poduszką..."
Patrząc w niebo najczęściej jak mogę nigdy nie widziałam spadającej gwiazdy. Zawsze zazdrościłam innym, że widzieli te niesamowite zjawisko. Ale teraz wiem, że to bezsensu. Gwiazda, która spada umiera. A człowiek który ja zobaczy podczas jej śmierci ma można by powiedzieć szczęście, ponieważ ta gwiazda wykona ostatnie zadanie w swoim życiu - spełni życzenie tego człowieka. Teraz pojęłam tą smutną historię. Te światełka na niebie może wiedzą jak kocham z nimi rozmawiać, patrzeć na nie, podziwiać i się do nich uśmiechać, wiedzą być może jak cierpię gdy jest ich mało, a jak się ciesze gdy widzę ich jak najwięcej. Być może dlatego nigdy nie widziałam 'śmierci gwiazdy'. Nie wiem.

A teraz zamykam szkatułkę wsłuchując się w cudowną melodię "Window to the Past" i z uśmiechem na twarzy w o wiele lepszym nastroju niż przez cały dzień.
Dobranoc.